چرا زندگي مي کنيم ؟ چه حقيقت گرانبهايي در پشت اين واژه نهفته است که به هيچ قيمتي حاضر به ترک آن نيستيم؟ مطمئنا براي بسياري از ما انسان‌ها درمواقعي اين ذهنيت پيش آمده که خود را نابود سازيم. لحظات سياهي که شايد بارها تجربه‌شان کرده باشيم. اکثريت ما (ما اشاره به همه کساني است که در اين مملکت کوفتي نفس مي‌کشند) از تلخي هاي زندگي سهمي بسزا داشته‌ايم. همچنين ترس از آينده‌اي مبهم بر زندگي بسياري از ما سايه افکنده است. به تمام اين ها زندگي يک نواخت، عاري از تفريح و شادي و سرشار ازکينه و عزا و حسادت را اضافه کنيد . با اين اوصاف درک اين موضوع که کسي بارها و بارها به فکر نابود کردن خويش بيفتدچندان پيچيده نخواهد بود.

در جهاني که من مي‌شناسم بسياري از انسان ها ، مخصوصا جنس مذکرايراني، هميشه خودرا سوار بر مشکلات و مسلط بر اوضاع نشان مي‌دهند ، با اين حال به شما قول مي‌دهم که بسياري از همين عالي‌جنابان آريايي تبار اگر کمي به حافظه خود فشار بياورند، لحظاتي در خاطرشان تداعي خواهد شد که حس نااميدي از ادامه زندگي، وجودشان را فراگرفته و راهي جز خودکشي پيش روي خود نديده‌اند. خوب پس چه گونه است که خيلي کم مي شنويم از اين که کسي از اطرافيان‌مان به ميل خود با زندگي وداع گويد؟ آيا همه کساني که بين انتخاب مرگ يا زندگي مردد بوده اند، توانسته اند با تفکري روشن بر نااميدي‌هاي‌شان غلبه کرده و زندگي را از نو بيابند؟ يا اين که واقعيت داستان چيز ديگري را بازگو مي‌کند؟ در اين جا به هيچ وجه به دنبال اين نيستم که ارزش نگاه اطرافيانم و يا افراد جامعه اي که درآن زندگي مي کنم را زير سئوال ببرم ولي در عين حال چندان هم به آن چه که در اطرافم مي‌گذرد خوشبينانه نمي‌نگرم.